فلاش بک

زمان هیچ دردی را بی درد مضاعف دوا نمی کند.
یادم هست توی چشمهام ولوله بود. یادم به دل که می افتد دلم می خواهد خودم را بغل کنم. بابت تمام آن روزها که تمرین خوب بودن کردم و شعر خواندم از گله ی گوزن ها و شاخهایی که شکوفه داده اند. بابت تمام آن لحظه ها که خیره شدم به زنگ انتظار و هر شبی که امید به فردا حواله شد. خودم را از جعبه ی ماهوت بیرون کشیده ام و دیگر خوب می دانم که زمان هیچ دردی را دوا نمی کند مگر با درد دوچندان. خوابم، دیوانه ام، مستم یا چه... اصلاً تو بگو آسیاب به نوبت. من می خواهم سهم تو را بدهم از آنهمه شور و التهاب و انتظار که نیشش از آن من بود و نوشش از تو دریغ شد. مگر اینکه همین نیشت بشود، آن وقت هم دل من خنک.
از این قافله که می رود، چند جهاز نشئگی و خواهش و انتظار از آن توست. تو بگو عشق. این نیش زمان هم تقدیم تو تا بدانی خنجر سکوت تیز تر است و تن من پاره پاره تر. پس دل تو هم خنک! شاید همه ی دلنوشته ها و عکس ها و دردها را فولدر کردم و با یک کلیک قافله را از بار مایملک تو رهانیدم. شاید هم خوابیدم و عقل رفته بازگشت و فقط خندیدم. چه دیدی...
راستی از خواب گفته بودی انگار. فکرش را که می کنم می بینم به جا بود گله هایت. تو همیشه سخاوتمندتر بوده ای. و سندش همان که حتی ننوشتم "من هم!". شاید در ازای جوابی که ننوشتم، چاره ای دیگر بیندیشم. مثلاً از آن خواب ها که مال توست، چند تایی ش را ضمیمه کنم به همان درد ها و نوشته ها و عکس ها که می گفتم. بگذار به حساب امانتی که اختیار دادن و ندادنش با من بوده است. و حالا ... بگذار به حساب سخاوتی که هرگز نداشته ام.