فلاش بک

bineshaaan — Sat, 26 Dec 2009 02:14:17 GMT

داری مفت مفت می بازی من را و هیچ حواست نیست...

bineshaaan — Tue, 08 Dec 2009 01:01:33 GMT

می توانستی خودت باشی،

در تمام آن لحظه هایی که خوابیدی بی آنکه عطر من در سرت پیچیده باشد.

می توانستی خودت باشی، در تمام آن لحظات بی من بودن. بی من خندیدن، بی من خوابیدن...

در تمام آن شب هایی که پیشترش صدای من نبود. شوخی های بی مزه ات را با کس دیگری می کردی. همه اش را؟ زمان را می گویم. می توانستی آن روزها هم خودت باشی. کسی تو را می خواست، آنگونه که تو می خواستی که بخواهد. رها از هر چه اس ام اس و تلفن و دعواهای شبانه، زنی با گیسوی طلا، چهره به چهره ی تو نفس می کشید، وقتی می خوابیدی. و من نیمه شب می پریدم از خواب، قلم بر می داشتم و می نوشتم، مبادا تا صبح فراموشم شود در خواب موهایت را بوسیده ام.

و تو چهره به چهره ی او نفس می کشیدی...

چرا هر چه اینها را می نویسم تو را پیدا نمی کنم در ذهنم؟ چرا هرچه اینها را برای خودم تکرار می کنم، و هرچه خودم را جستجو می کنم، حسادتی پیدا نمی شود به هرکسی که هر لحظه ای ممکن است صورت ب صورت تو نفس کشیده باشد... چرا نمی فهمم در کدام زاویه از ذهنم پنهانی که هنوز گاهی به خوابم می آیی... اما دیگر نه در آغوشت می آیم و نه موهایت را می بوسم. از دور تماشایم می کنی و من می بینم که هستی. ساکت و مغموم و منفعل... آنقدر که سایه ات از خودت آشناتر می شود. گاهی سلام می کنیم. گاهی هم نه... فقط هستی که باشی. و من دیگر از خواب نمی پرم. و به یاد هم نمی آورم که آنجا کجا بود و تو و سایه ات چه می خواستید...

می توانستی خودت باشی اگر... اگر خودت می بودی...می توانستی... می توانستی زنده بمانی... در ذهن من... حالا اما، غریبه ای به خواب من می آید با سایه ای آشنا در گرگ و میش صبح...

فقط به من بگو تو کی هستی؟ چرا یادم نمی آید؟

...

bineshaaan — Thu, 03 Dec 2009 23:45:33 GMT

من... من... من... دلم می خواست می توانستم وقتی زنگ می زنی بغضم را رها کنم که بریزد، که بپاشد، که تمام بشود. دلم می خواست وقتی می پرسی، خوبی؟ جواب بدهم: نه! خوب نیستم. اصلاً خوب نیستم... که دلم بودنت را می خواهد و دست هایت را می خواهد و شانه هایت را می خواهد و بازوانت را می خواهد و در نهایت هیچکدام را هم نمی خواهد و اصلاً نه تو را و نه هیچ کس دیگری را نمی خواهد... دلم می خواست با تو خودم باشم. خود دیوانه ام و راحت بگویم که گاهی به تو نیاز دارم و گاهی... گاهی... گاهی... گاهی اصلاً می خواهم که نباشی. بهتر است از اینکه کم باشی... و تو این روزها کم هستی. و تو این روزها... من این روزها... ما با هم غریبه ایم. من از سرگردانی و خانه به دوشی تو خسته ترم و تو نمی دانی. نمی فهمی. نمی بینی...

هر بار با خودم قرار می گذارم که این دیوار غریبی من با تو باید که بشکند، اما آخر باز صدای خودم را می شنوم که با لحنی غریب جواب می دهد: خوبم... و باز در جواب سوأل دیگری: سلامتی. هیچ خبر خاصی نیست... و تو باز از بی فرهنگی صاحبخانه می گویی و سومین قراردادی که فسخ شده و اسباب و اساسیه مستاجر جدید خانه ی قبلی ات که دلت سوخته است و گفته ای اساسیه اش را یک هفته زودتر به جای خیابان بگذارد در همان سالنی که تو در حال تخلیه اش هستی و خانه ی جدیدی که دیده ای و صاحبخانه ی دیوانه ای که خر مذهبی ست و ... و من لبهایم را می جوم و می پرسم: واقعاً؟ و تو تعریف می کنی و من... من... من... گیجم. آرامبخش خورده ام. و نمی خواهم بدانی. نمی گویم که خورده ام و نمی گویم که نفسم بالا نمی آید اگر نخورم. من... من... من... وقتی... من...

bineshaaan — Mon, 16 Nov 2009 00:24:57 GMT

دیره. خیلی دیره.... برای برگشتنت دیره. فکر کردم. خیلی فکر کردم. هرچقدر بیشتر فکر کردم، بیشتر به این نتیجه رسیدم که خیلی دیره... خیلی... حالا که برای من شکستی... حالا که من به عشق اعتقادی ندارم. حالا که به تو هیچ اعتمادی ندارم... می دونی که تنها جذابیتت برای من یه مشت عضله ست؟ متاسفم... دیگه خیلی دیره...

ديـــــوانه سي مندن...

bineshaaan — Fri, 13 Nov 2009 17:42:33 GMT

/**/ مدت هاست که ذهنم و گوشهایم به هیچ شعر و ترانه ی عاشقانه ای واکنشی نشان نمی دهند. داستان های عاشقانه، فیلم های رمانتیک، و هر قصه ای که رد پایی از عشق داشته باشد حوصله ام را سر می برد. ظاهراً به این وضعیت می گویند. خستگی. من باور ندارم. مسأله پیچیده تر از این حرفهاست. بگذریم. اما نمی دانم در اشعار و ترانه های آذری چه چیزی نهفته است که حتی در چنین حالتی به نظرم زیبا هستند. خیلی زیبا هستند. ترکی زبان مادری من نیست. زبان مادری پدر و مادر من است. اما خودشان هم تقربیاً هیچ وقت با هم به زبان مادری صحبت نمی کنند. اگر کانال عوض کردن های گاه و بی گاه مادربزرگم نبود، شاید من همین مقدار شناخت را هم نمی داشتم از این زبانی که خوب ندانستنش یکی از دریغ های بزرگ زندگی ام شده امروز. مادر بزرگ من فارسی را خیلی خوب صحبت می کند با کمی ته لهجه که هیچ شباهتی به ته لهجه ی ترک های دیگر ندارد. اما میان حرف زدن هایش بارها زبان عوض می کند. که زمان و تعداد دفعاتش هم بستگی به میزان هیجاناتش در آن لحظه دارد. بچه که بودم مدام نق می زدم که: خوب عزیز همشو فارسی بگین دیگه، من که نمی فهمم. و مادربزرگ هم هربار جواب می داد: "مامان جونم باید یاد بگیری... از قدیم گفتن فارسی شکر است، ترکی هنر است...." مادر بزرگ من صدای خوبی هم دارد و استعداد بی نظیری در نقالی و روایت گری. بچه که بودیم برایمان قصه می گفت. قصه هایش قصه های کدو قلقله زن و بزبز قندی نبود. داستان های قدیمی آذری بودند که تعریف می کرد و میانه هایش به شیوه ی نقالی های قهوه خانه ای به ترکی می خواند. یادم هست که معنی شعرها را نمی فهمیدم اما آهنگ صدایش را دوست داشتم. زنگ صدایش را که می کشید و ساکتم می کرد اما خواب را از سرم می پراند آنقدر دوست داشتم که می توانستم ساعت ها در تاریکی اتاق به سقف خیره بشوم و هیچ حرف نزنم. آنقدر میخواند و آنقدر تعریف می کرد تا خودش خوابش می برد و ما هی بیدارش می کردیم که: "بعدش چی شد؟" آخر خیلی از این قصه ها را هیچوقت نفهمیدیم چون هربار به آخرهای قصه که می رسیدیم قصه گویمان خودش به خواب می رفت. حالا اما تلفن که می زنم، عمداً به ترکی احوال می پرسی می کنم تا ترکی حرف بزند. اولش حسابی از لهجه ی احتمالاً وحشتناک و غلط های دستوری ام ریسه می رود، بعد آرام آرام غلط هایم را اصلاح می کند و بعد هم قربان صدقه ام میرود که تشویق بشوم. در کل این چند سال اخیر که به شدت علاقه مند شده ام ترکی یاد بگیرم، ترکی حرف زدن من یکی از تفریحات سالم پدر و مادرم شده. دو ماه پیش که ایران بودم کتابی خریده بودم که ترانه های قدیمی آذری را جمع آوری کرده بود. کتاب را بر می داشتم و می رفتم می نشستم پیش مامان و بابا و شروع می کردم به خواندن. مثل یک شاگرد کلاس اولی که درس فارسیشان را تا "س" خوانده باشند. مامان و بابا ده دقیقه ای می خندیدند و دورادور خواندنم را اصلاح می کردند. و بعد کتاب را از دست من می گرفتند و می نشستند کنار هم و دوتایی غرق خواندن می شدند. و من فقط می نشستم به تماشای همان عشق سی ساله، سی و یک ساله...

سن زلفيني آچ، توك اوزونه ، شانه سي مندن

زنجيري نشان وئر منه ، ديـــــوانه سي مندن

سن عاشقي يانديرماقا ، من يانماقـــا مايــيل

سن شمعيني گوستر، منه ، پروانه سي مندن

زلفون قدري ، عاشق اولان وار. سنه اي گل

سن سويله، اومجنونلاري ، افسانه سي مندن

سرمست گوزون، فتنه لبين ، نشئه لي باده

ايچديرمنه ، اول بادني – پيـــمانه سي مندن

سن ناز ايله گل كي ، صدفين، قيمتي آرتسين

كوزياشي كيمي ،اينجيسي. دردانه سي،مندن

هردم گوتور،اوزدن. گوزه ليم، افعي لي زلفين

چك ظاهره، گنجينه ني – ويـــرانه سي مندن

"واحد"مي ي ، ترك ائتمك اوچون–پيرمغانين

رنجيده اولوب ، بيرنئچه . مســـتا نه سي مندن

شاعیر : علی آقا واحد

/*]]-->

غر در برابر غر!

bineshaaan — Thu, 29 Oct 2009 02:34:34 GMT

هی!

با تو حرف می زنم!

در میانه ی آن خمیازه های بی پایان،

نام مرا به یاد می آوری؟

یا تنها از سر بیکاری ست

که صدایم می زنی "عزیزم"؟!

دو سال است دلم می خواهد به یک کسی بگویم: برو به جهنم!!!

bineshaaan — Thu, 29 Oct 2009 02:04:17 GMT

روبرویم هم که باشی

یا صدات پشت این خط کذایی

از مغز من هنوز بوی جنازه می آید

نه!

بیهوده خود را می کاهی

نه من از کفر دست می کشم

و نه کسی تو را به رستگاری می خواند

من

حساب مردنت را هم کرده ام

خدا را کشته ام

و دیگر هیچکس تورا به بهشت نمی فرستد

bineshaaan — Sun, 11 Oct 2009 13:08:33 GMT

صد سال بیشتر است انگار که ننوشته ام. دیروز رسیدم. خشک و خسته و خواب آلود. از یک به اصطلاح سفر. از خانه بازگشته ام به خانه. ماه پیش هم از همین خانه برگشته بودم به خانه. همان خانه ای که حال و هوای دیگری همیشه دارد. و تا دلت بخواهد آدم هایی که دلم برایشان تنگ می شود. و خیابان هایی و کوچه هایی و درخت هایی و جای پاهایی که اگر بگذارند که تا خانه به خانه شدن بعدی من، هنوز کمی شبیه قبلشان باشند، جایی هنوز برای تجدید خاطره هست. نمی دانم از سر بی حوصلگی ست یا بی عاری که دارم می نویسم. خانه ریخت و پاش است و من بی حوصله. نشسته ام اینجا و هی آرزو می کنم که ایکاش حمام تمیز بود و می توانستم دوش بگیرم. حوصله کدبانو گری ندارم و از حمام کثیف بیزارم و می دانم تا دوش نگیرم احوالم عوض نمی شود...

کسی در من هوس نوشتن دارد. من کمکی حال و هوای عاشقی. دلم عشق می خواهد. به دلم بی محلی می کنم. به او هم. گاهی همه چیز آنقدر مصنوعی ست که حالم به هم می خورد. از خنده هامان تا حرف هامان، و دست در دست راه رفتن هامان و عزیزم گفتن ها و نوازش هامان و الی آخر... این میان یک چیزی اشتباه است. یک چیزی هست که درست پیش نمی رود. خسته ام. خسته ام. خسته ام...

از زنانه ها...

bineshaaan — Sat, 22 Aug 2009 00:36:33 GMT

/* /*]]>*/

داخل قطار نشسته ام و درگیرم با کتاب "مفهوم مکان ها" ی استاد جامعه شناسی و مصداق مدینه ی فاضله، که شش دانگ حواسم پرت می شود ته واگن. مصری است یا مراکشی، نمی دانم. روبرویم با چند ردیف فاصله نشسته و برای غیر مسلمانی از رمضان می گوید و اسلام. چشم می دوزم به کتاب. اما گوش می کنم. می گوید. رمضان که می شود همه چیز تعطیل! یعنی فقط به خدا فکر کن. فقط خدا! فقط خدا! یعنی یک ماه غذا نخور. ننوش. سیگار نکش. به زن نگاه نکن...! حرفش احتمالن ادامه دارد. اما یکباره سکوت می کند. سر بلند می کنم. نگاهش روی من ثابت و سنگین و هرزه است. و خنده ی تهوع آوری بر لبش. احساس برهنگی می کنم. منقبض از خشم، سر می چرخانم به سمت پنجره و زیر لب می گویم: قبول حق! به پایان نامه ای فکر می کنم که چه بخواهم و چه نه، به رمضان ربط دارد و مسلمانان و روزه داران شهر میلان. به آدم هایی از جنس مردی که با ده متر فاصله و در سکوت، دارد به زنانگی ام پنجه می کشد. زمزمه می کنم:

باد در ادعیه می پیچد و زار زمین

فقط اجنه را حشری می کند

که این هوای رگ کرده مدام خطبه شود

خیره به خیمه های جماعت یأجوج و الفیه های پاچین و پوشینه و تک دست، بالای علم و علوم غریبه

.... *

به خود که می آیم، کتابم، مدینه ی فاضله ام، رها شده است روی صندلی کناری. دست چپم دامنم را روی زانوهایم مرتب می کند و دست راستم یقه ام را.

در سرم می پیچد:

باید به حاشیه ام دست ببرم و متن تنم را دوباره بخوانم... *

*قسمت هایی از شعر "تعزیه" سروده ی گراناز موسوی

روزمرگی...

bineshaaan — Thu, 20 Aug 2009 15:52:33 GMT

تصمیم گرفتم به عشق ایمان بیارم. هنوز تصمیم نگرفتم کِی.